کد خبر : 61625 سه شنبه 28 فروردین 1397 - 12:55:14
نمایشگاه-گروهی-خوشنویسی

نمایشگاه گروهی خوشنویسی

سیناپرس: به مناسبت هفته‌ی هنر انقلاب اسلامی، از تاریخ 20 فروردین لغایت 10 ادیبهشت، نمایشگاه گروهی خوشنویسی، در عمارت سعدی برگزار می‌گردد.

به گزارش سیناپرس اصفهان به مناسبت هفته‌ی هنر انقلاب اسلامی، از تاریخ 20 فروردین لغایت 10 ادیبهشت، نمایشگاه گروهی خوشنویسی، در عمارت سعدی برگزار می‌گردد.

آثار این نمایشگاه در سه سالن برگزار شده و آثاری از هنرمندان مطرح خوشنویسی چون سلیمانی، توکلی، خیری، شریفی، فرامرزی، نطنزی، آقامیری و دیگران به نمایش درآمده است. 

بیشتر آثار در خط نستعلیق نوشته شده است. چند اثر هم در خط ثلث و نسخ و شکسته است. یک مورد هم خطی غیر کلاسیک نوشته شده است. بیشتر آثار آیاتی از قرآن و شعرهای حافظ و شعرای دیگر و یا عبارت بسم الله الرحمن الرحیم را خوشنویسی کرده‌اند.

تعداد زیادی از آثار به صورت سیاه مشق ارائه شده است که موضوع خوانی بی اهمیت و یا در درجه ی چندم توجه قرار دارد. به عبارت دیگر، مخاطب و به خصوص مخاطب عام، معمولا قادر به خواندن عبارت نوشته شده‌ی اثر نیست. تاریخ بیشتر آثار مربوط به سال 96 و 95 است که در مواردی در نمایشگاه‌ها و مراسم دیگر نیز به نمایش درآمده‌اند.

در یک نگاه کلی، آنچه این نمایشگاه را به چالش می‌کشد، این نکته است که نسبت این نمایشگاه با هنر انقلاب اسلامی چیست؟

همان طور که در گزارش نمایشگاه آمد، آثار ارائه شده، چه به لحاظ مضمون و چه به لحاظ فرم، هیچ نسبت معنا داری با هنر انقلاب اسلامی ندارد. آیا نوشتن آیات قرآن یا عبارات شعرای گذشته، هنر خوشنویسی را هنر انقلابی می‌کند؟ آیا استفاده از فرم‌های تکراری چلیپا و سیاه مشق و سطر نویسی، فرمی است که در جمهوری اسلامی ایجاد شده باشد؟

آنچه می‌توان گفت، این نکته است که هنرهای سنتی ما از جمله هنر خوشنویسی، امکان حرکت و تغییر با شرایط اجتماعی معاصر را ندارد. هنرمند خوشنویس نمی‌تواند تجربه‌ی امروز خودش را در اثرش بازتاب دهد. هنر خوشنویسی به معنای کلاسیک آن، به کاری تکنیکی و صنایع دستی تبدیل شده است.

البته خلاقیت‌هایی در آثار فرامرزی، توکلی، خیری و چند مورد دیگر دیده می‌شود که قابل تقدیر است، اما با آنچه انتظار می‌رود فاصله دارد. امید است که این تلاش‌ها به صورت جریان هنری بین خوشنویسان تبدیل شود.

در پایان، تحلیل اثری از آقای فرامرزی، ارائه می‌گردد.

در این اثر، قطعات خط، که به صورت سطری یا تک بیت، با مرکب‌ سیاه و سفید و رنگی، در کاغذهای سفید، ساده و بدون تزئین و تذهیب نوشته شده است، در یک قاب بزرگ، کنار هم قرار دارد. ویژگی مهم این اثر، جسارتی است که در اثر وجود دارد. این که این قطعات، با این جرئت کنارهم، به صورت کلاژ، مانند پتوی چهل تکه در یک قاب جمع شده‌اند، این اثر را از آثار دیگر نمایشگاه مجزا می‌کند.

اما اشکالی که در اثر هست، عدم برنامه و هدفی برای چیدمان این قطعات است. ترکیب بندی، تناسب رنگی و رابطه‌ی خطوط، با خلق اثر فاصله دارد و کار به بیان نرسیده است.

 

no-alt
نظرات شما

[کد امنیتی جدید]