کد خبر : 5218 پنج شنبه 20 فروردین 1394 - 04:15:56
زندگی-بر-روی-یک-دنباله-دار-چگونه-خواهد-بود؟

زندگی بر روی یک دنباله دار چگونه خواهد بود؟

سیناپرس: پس از آنکه دانشمندان موفق به فرونشاندن نخستین روبات کاوشگر بر روی یک دنباله دار شدند اکنون این پرسش هیجان انگیز مطرح می شود که در صورت رسیدن پای نخستین فضانوردان به چنین جرم فضایی، زندگی در آنجا چگونه خواهد بود؟

از گذشته های دور دنباله دارها همواره برای بشر از ارزش و جذابیت خاصی برخوردار بوده اند و حالا در قرن بیست و یکم به سطحی از دانش و فناوری دست یافته ایم که می توانیم روباتی (فیله) را بر روی یک دنباله دار (P67) فرونشانیم. این اتفاق تاریخی در نوامبر سال گذشته روی داد و آن زمانی بود که کاوشگر روزتا که پروژه ای تاریخی در پرونده آژانس فضایی اروپا به شمار می آید خود را با موفقیت به دنباله دار P67 رساند.

با این حال ارسال روبات کاوشگر به یک دنباله دار یک چیز است و رساندن انسان به آن چیز دیگری. حالا این پرسش مطرح می شود که اگر شرایط رسیدن پای فضانوردان به چنین دنباله دارهایی فراهم شود، آنگاه تجربه زندگی در آنجا چگونه خواهد بود؟

در دهه های اخیر ناسا و سایر آژانس های فضانوردی مأموریت هایی را با هدف بررسی دقیق دنباله دارها انجام داده اند تا درصورتیکه امکان سفر فضانوردان به یکی از آنها فراهم شود، این کار با دانش قبلی صورت گیرد.

فضاپیمای Giotto متعلق به اروپا که در سال 1986 خود را به گرد و غبار برجای مانده از دنباله دار "هالی" رساند و فضاپیمای Stardust ناسا که در سال 2004 موفق به نمونه برداری از دنباله دار Comet Wild 2 شد از جمله موفقیت های تاریخی در عرصه شناسایی دنباله دارها به شمار می آید. همچنین هیچ گاه نمی توان برخورد فضاپیمای Deep Impact به دنباله دار Comet Temple 1 در سال 2005 را فراموش کرد که به جمع آوری اطلاعات ارزشمندی درباره هسته دنباله دار منجر شد.

تصاویری که در خلال این دست از مأموریتها به دست آمده نشان می دهد هسته مرکزی یا همان بخش اصلی تشکیل دهنده ساختار دنباله دارها بسیار کوچک است که از کمی بیشتر از یک کیلومتر تا چند ده کیلومتر درازا دارد. برخی از این اجرام آسمانی ساختار نامنظمی داشته و البته بعضی نیز به شکل دمبل هستند.

دانشمندان نامنظم بودن دنباله دارها را مربوط به جاذبه اندک آنها می دانند. به همین دلیل آنها زندگی کردن بر روی یک دنباله دار را کاری عجیب و غریب برمی شمارند.

دانشمندان علوم فضایی جاذبه دنباله داری همچون هالی را اندک می دانند به طوریکه در صورت رها کردن شیئی کوچک از مقابل قفسه سینه، دو دقیقه طول می کشد تا به سطح دنباله دار برسد!

در چنین اجرام فضایی اندک بودن جاذبه مشکل اصلی است و به همین دلیل درصورتیکه فضانوردی خود را به یکی از آنها برساند در حین انجام کارهای روزمره باید بسیار مراقب فعالیت های فیزیک خود باشد زیرا در صورت انجام یک پرش ساده به ارتفاع 20 سانتیمتر این احتمال وجود دارد که برای همیشه دنباله داری همچون هالی را ترک کند!

کلید واژه ها: زندگی - دنباله دار - فضا -
نظرات شما

[کد امنیتی جدید]