کد خبر : 17448 چهارشنبه 08 مهر 1394 - 20:48:55
دیدن-به-جای‌-شنیدن

دیدن به جای‌ شنیدن

هشتم مهر ماه برابر با سی‌ام سپتامبر روزی است که یادآور ارتباط با ناشنوایان است. همه ساله در کشورهای مختلف دنیا این روز تحت عنوان «روز جهانی ناشنوایان» گرامی داشته می‌شود و هدف از انتخاب این نام، آشنایی عموم مردم با مشکلاتی است که این قشر با آن دست به گریبان هستند.

هرجا صحبت از اهمیت حس شنوایی می شود، ذهن ها به سمت گفته هلن کلر نابینا و ناشنوای موفق می رود که می گفت: «اگر این فرصت به من داده می شد که یکی از دو حس خود را بازیابم، ترجیح می دادم نابینا بمانم، ولی بشنوم.»

با وجود اهمیت زیاد این حس، اما مدیرگروه شنوایی شناسی دانشگاه علوم پزشکی تهران معتقد است که هنوز فرهنگ برخورد با ناشنوایی و ناشنوایان در کشور ایجاد نشده است.

برای آشنایی بیشتر با مشکلات این قشر دقایقی را با دکتر سعید فراهانی به گفت وگو نشستیم .

آیا همه ناشنوایی ها مادرزادی هستند یا بروز این عارضه، عوامل دیگری هم دارد؟

ناشنوایی ها به چندگروه تقسیم بندی می شوند. 50 درصد افرادی که کاهش شنوایی دارند، به علل مادرزادی به این عارضه دچار می شوند.

50 درصد دیگر نیز که به صورت اکتسابی درگیر این بیماری می شوند، به علت بیماری های ویروسی یا میکروبی مادر در حین بارداری یا زایمان است.

حتی ممکن است که نوزاد بعدا این عارضه را از محیط اطراف کسب کند، بنابراین زمینه ناشنوایی ها با هم متفاوت است.

می توان طول درمان خاصی برای این بیماری تعریف کرد؟

طول درمان بستگی به نوع کاهش شنوایی دارد. کاهش شنوایی هم مانند ناشنوایی به چند گروه تقسیم بندی می شود.

یک نوع آن که به کاهش شنوایی انتقالی معروف است، بیشتر به سیستم انتقال صدا در گوش ارتباط دارد. مثل مشکلاتی که در لاله گوش و مجرای گوش خارجی یا گوش میانی به وجود می آید.

گوش میانی شامل پرده گوش و زنجیره استخوانچه ای است که معمولا ممکن است دچار آسیب و عفونت شوند و اصولا با اقدامات درمانی توسط همکاران گوش و حلق و بینی قابل اصلاح است.

برخی کاهش شنوایی ها به سیستم حسی- عصبی برمی گردد که ناشی از بروز آسیب به حلزون شنوایی یا عصب شنوایی است که در نهایت به افت شنوایی منجر می شود.

این نوع از کاهش شنوایی غیر قابل درمان بوده و به ندرت می توان شنوایی را در مورد آن بازگرداند و لازمه آن پروسه تشخیص مهمی است که باید انجام شود.

بنابراین باید دسته قابل درمان به همکاران گوش و حلق و بینی و دسته غیرقابل درمان به اقدامات توانبخشی- شنوایی ارجاع شوند. اقدامات توانبخشی شامل دریافت سمعک یا برخی روش های زبان آموزی و تربیت شنوایی است.

یعنی افراد کم سن علاوه بر گرفتن سمعک باید از یکسری کلاس های آموزشی تربیت شنوایی و زبان آموزی هم بهره مند شوند.

آیا امکانات شهری برای حمایت از افراد کم شنوا اندیشیده شده است؟

برنامه خاصی در این زمینه در کشور پیش بینی نشده است. فقط یک برنامه است که اخیرا توسط سازمان محیط زیست اجرا می شود این سازمان سطح مجاز صوت را اعلام کرده و برخی ایستگاه های سنجش صدا را نیز در برخی میادین قرار داده است.

در برخی اتوبان ها نیز دیوارهای آگوستیک طراحی شده که تا حدودی از انعکاس صدا در مناطق مسکونی جلوگیری می کند.

اگرچه معمولا صدایی که در سطح شهر وجود دارد، به دلیل تدوام زمانی و مدت مواجهه کوتاه، خیلی به سیستم شنوایی آسیب نمی رساند، اما در مجموع یک برنامه مدون که باعث شود صدا در سطح شهر کاهش پیدا کند، مشاهده نشده است.

در مراکز صنعتی نیز چنین اراده ای وجود ندارد، در حالی که بیشترین مشکلی که الان درجامعه داریم، در مراکز صنعتی و نظامی است.

در این مکان هاست که یک کارگر ممکن است یک شیفت یا دو شیفت کاری در معرض صداهای بلند صنعتی باشد و برنامه خاصی برای حفاظت شنوایی برای مراکز وجود نداشته باشد یا این که وجود داشته باشد، اما این مسائل را جدی نگیرند.

در حال حاضر به هر کارخانه ای که مراجعه کنید، شاید تعداد کثیری از این افراد دچار کاهش شنوایی شده باشند.

این همان کاهش شنوایی است که بر اثر آن سیستم حلزون و عصبی این افراد آسیب می بیند و لذا غیرقابل درمان است و به همین راحتی لطمه بزرگی به جامعه وارد می شود.

ناشنوایی یا کم شنوایی تا چه اندازه در میان خود مردم جا افتاده است؟

بحثی که امروز در کشور با آن مواجه هستیم و کم شنوایان از آن رنج زیادی می برند، بحث فرهنگ سازی استفاده از وسایل کمک شنوایی است.

هم اکنون به راحتی فرهنگ استفاده از عینک در مشکلات بینایی پذیرفته شده و برای فردی که مشکل بینایی دارد بدون هیچ دغدغه ای عینک تجویز می شود. حتی برخی عینک را به صورت تفننی مورد استفاده قرار می دهند.

اما در بحث شنوایی، متاسفانه کودک که شنوایی از نان شب برای او واجب تر است، فرد جوان که باید ارتباط خوبی با اجتماع داشته باشد و نیازمند تعاملات مختلف است و فرد سالمند، از استفاده از سمعک به لحاظ بعد اجتماعی آن اجتناب می کنند.

این مساله باعث شده مشکل شنوایی به شدت در کشور تشدید شود. اگرچه امکانات زیادی در این زمینه داریم و بهترین نوع سمعک ها را وارد کشور می کنیم، اما متاسفانه فرهنگ استفاده از آن در ایران وجود ندارد.

چه راهکاری پیشنهاد می دهید؟

باید پذیرفت که کم شنوایی یک نقص و جبران این نقص به راحتی با یک سمعک قابل حل است. افراد نباید اشخاص سمعکی را مورد تمسخر قرار دهند، احساس نکنند این فرد دچار یک معلولیت است یا سمعک در بحث های شغل یابی، آموزش و تدریس ملاک عمل نباشد

من بیماری داشتم که می گفت قرار است در سازمان ارتقا پیدا کنم، اما در صورت استفاده از سمعک این موقعیت را از دست می دهم.

این در حالی است که بسیاری از افراد ارتقا پیدا می کنند و مشکل بینایی دارند و هیچ کس به آنها توجه نمی کند.

آیا امکان طراحی زیباتر سمعک وجود ندارد؟

این اتفاق درحال حاضر هم می افتد و به مقدار زیادی اندازه این وسیله کوچک شده است. سمعک وسیله ای است که تکنولوژِی آن بسیار پیشرفته است.

سمعک های کنونی به اندازه یک نخود یا لوبیا شده اند در حالی که داخل آنها تجهیزات پیشرفته ای درست مانند یک دستگاه کامپیوتر مستقل وجود دارد و خیلی دیده نمی شوند.

با این حال فرهنگ استفاده از آن وجود ندارد. یک بیمار باید به درجه خاصی از استیصال برسد تا از سمعک استفاده کند.

حتی شاید این فرد سال های سال از این وسیله استفاده نکرده و حاضر شده خود را از بسیاری از امکانات اجتماعی محروم کند.

کودکانی را در جامعه می بینیم که افت شنوایی دارند و حتما باید از سمعک استفاده کنند تا مراحل زبان آموزی، آموزش، افزایش حافظه، افزایش یادگیری، توان اجتماعی و ویژگی های شناختی آنها رشد پیدا کند.

اما از آنجاکه والدین تصور می کنند قراردادن سمعک در گوش کودک یک عیب است، فرزند خود را از این وسیله درمانی محروم می کنند و این کودک با نقایص زیاد شناختی، حافظه ای، فکری و... رشد می کند.

یکی از تفاوت های سمعک و عینک در این است که عینک صرفا توانایی بینایی را ایجاد و تقویت می کند، اما سمعک علاوه بر شنوایی در بسیاری از ورودی های ذهنی و مغزی ما موثر است.

از جمله زبان، گفتار، هوش، یادگیری، شناخت و... . شنوایی یک درگاه ورودی اطلاعات بسیار مهم است.

آیا سمعک نقش درمانی دارد یا صرفا برای این است که اوضاع وخیم تر نشود؟

سمعک یک درمان توانبخشی یا درمان غیرمدیکال است. اگرچه فردی که دارای افت شنوایی است معمولا با درمان های رایج به بهبود شنوایی می رسد، اما برخی از بیماران با دارو و جراحی قابلیت درمان ندارند. لذا از سمعک که نقص شنوایی و میزان افت شنوایی موجود را جبران می کند، استفاده می کنند.

منبع:جام جم آنلاین

نظرات شما

[کد امنیتی جدید]